پدر، بگذار تا بار ديگر غصه هاى تنهايى بعد رفتن ات كه قلب كوچك مرا داغدار كرده، در هجر تو با ياران و همسنگران قسمت كنم. كاش دوبال از ملائك برايم مى فرستادى تا شبى ميان هزاران ستاره، به جست وجويت پرواز كنم. بايد تو را پيدا كنم. براى تو صدها حديث از درد و آه سفيد دارم. در كجا بايد بجويمت، براى يك بار ديدنت قلب كوچك مرا شاد كن.

پدر، از تو بسيار گفته اند، از رزم و حماسه ات، از مهربانى و بندگى خالصانه ات. من در فهم بسيارى از اوصاف تو مانده ام. نه تو را ديده ام و نه حتى يك بار دست مهربان تو را بر سر لمس نموده ام. در تعجب مانده ام كه به راستى تو كه بوده اى .امروز فقط مى دانم تو سبزترين جوانه نياز من در عبور زمانى و كسى قادر نيست تا لحظه اى تو را از ميان آسمان ها به زمين آورد تا در آغوشت، زينت آسوده خاطر، بغض مانده در گلو را سيلابى از اشك كند. چشمانت را هرگز نديده ام. اما هر بار نگاه مهربانت را ميان قاب عكس مى جويم. اى نياز زينب در رؤياهاى شبانه و كودكانه ام، اى تفسير بغضى بسته در گلويم، اى كه همه تو را «سردار» خوانند. زينب، جز آه و فراق هيچ نمى شناسد. تو يادآور تشييع مهربانى ها بر دست ها هستى. در آخرين پرواز خود، وفاى به عهد نمودى. بعد رفتن تو، گرد يتيمى بر سر بچه هاى جبهه نشست. فرزندانت نيز مبهوت از فراق، سال هاى تلخ نداشتن بابا را سپرى مى كنند. اى خلاصه خوبى ها، اگر نبود نگاه صميمى و آواى صبورى مادر بر گوش و جان ما، زينب از دورى تو در تب حادثه دوام نداشت. تو رفتى و من، نشان تو را بارها از مادر پرسيدم. اسرارى كه در محتواى نام من است، جز صبورى، هيچ نشانى نيست. اى باغبان، اى بصير، روح و جان من، در راهى كه رفته اى، ما نيز وفادار خواهيم ماند و نهال عشق و ايثارى را كه كاشته اى با همه توان مراقبت خواهيم نمود. 

دختر زينب (فرزند سردار شهيد حاج بصير)منبع: روزنامه ايران

                 خدایا

به تنهایی تو قسم، دلم گرفته از همه آدم‌ها و دنیای پر از رنگ و دروغ‌شان

به وسعت نگاه تو سوگند، سینه‌ام فشرده غم‌هاییست که تنها تو می‌دانی

ساز دلم، نوایی غریبانه‌تر از همیشه می‌نوازد

به موج‌های خروشان یادت که گاه و بی گاه در دلم طوفان می‌کنند قسم، بی تو من تنهاترین تنهایم

این کنج تنهایی را دوست داشتم، این خرابه به خاطر غربتش برایم عزیز بود. غربت را دوست دارم. می‌خواستم غریب باشم و غریبانه بنویسم ولی دیوارهای این خرابه یک به یک بر سرم فرو ریخت و خود را در میان خلائق دیدم. خلائقی که در گریز از رنگ‌های‌شان، این‌جا پناه گرفته بودم

حکایت گمگشته، حکایت انسانی بود که می‌خواست از عشق بنویسد، از خوبی‌ها بگوید و شکایت هجران و فراق یار را سر دهد ولی گمگشته، خوب نبود، عاشق نبود تا شکایت‌های هجرانش را یار، باور کند.

ناله می‌کردم و غم‌نامه می‌نوشتم نه از برای این‌که پری رویی جوابم کرده، فغان سر می‌دادم نه از سر دل‌خوشی و نرسیدن به آرزوهای کوچک و بزرگم در این دیار آرزوها.

گمگشته، شکایت هجران را نوشت به امید این‌که تو نوشته‌هایش را بخوانی. نوشت تا از گمشده‌های انسان بگوید. نوشت تا از اسارت انسان در بند خودش بگوید اما دریغا که در آخر خود نیز اسیر گشت. آخر، خود گمگشته نیز اسیر رنگ شد و غربت این کنج تنهایی شکسته شد.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

با سلام و خوش آمد گویی به شما دوست عزیز توضیه میکنم با دقت مطالب مذکور را بخوانید لذا خواهشمندم کمی وقت گرانبها به این موضوع اختصاص داده و حتم دارم ضرر نمیکنید ، اما اگه تا آخر نخونید نتیجه ای هم نخواهی گرفت برای من نظر شما چه منفی چه مثبت  با ارزش و سازنده است پس یا علی

مائیم و نوای بینوایی 

بسم الله اگر حریف مایی

گاهی ما اشتباه یک مذهبی نما را بر گردن انقلاب و دلسوزان جمهوری اسلامی  میذاریم ، آیا این شرظ انصاف است ؟

روحانی نما ها ، بسیجی نماها و .. .. ریش ، پیراهن سفید یقه آخوندی و تسبیح ملاک مومن نمیتواند باشد چون اینها را هر آدم مخالفی هم میتواند داشته باشد اما متاسفانه هستد چنین اشخاصی که بین بچه مسلمون های حزب الله خودشان را جا زده اند و چون ایمان خالص و کردار درست ندارند و تفکر خودستایی و مادی گرایی دارند  لذا با اعمالشان به آبروی بچه مسلمون های مدافع انقلاب و جنگ و آرمانهای مقدس شهدا بازی می کنند

بسیجیان مخلص و بی توقع دوران دفاع مقدس یادتان گرامی باد

ما باید قوه ی  تشخیصمان بالا باشد و خطاها و فساد اخلاقی و مالی این چنین اشخاص را تشخیص داده و پای حکومت و طرفدارانش نگذاریم از دوران پیامبر (ص) مولا علی (ع) بوده اند افرادی چون ابوسفیان - شمر - یزید - و معاویه و ..... .همه ی این ها در لباس اسلام و گاها پرچم دار اسلام ،  اما به ظاهر  تیشه بر ریشه ی اسلام زدند  هستند بچه های مومن و مدافع آرمان های مقدس شهدا که با رفتار و ایمان و منش خودشان بر دوستان و همکاران و آشنایانی که اعتقاد های ضعیف و پیروی از راه و روش غرب را ارجع  میداند ، آنان اصلاح میکنند و چنان تاثیر مثبت بر آنها میگذارند و به آنها راه و سلوک زیبا زیستن با عنایت  خدا و اهل بیت (ع) را نشان میدهند  که در آنها تحولی بزرگ ایجاد میگردد

ما باید با عمل ومنش اسلامیمان،  برای آنها که،  بی راهه میروند ،راه درست و با عزت زیستن را نشان بدهیم و از شعار و تظاهر و ریاء وتکبر فاصله بگیریم .

دوستان عزیز اشتباهات انحرافات و خود ستایی های آمیخته به افکار شیطانی بعضی ها را بر گردن مدافعان حکومت و رهروان شهدا نیندازید .

( برای بیشتر روشن شدن در این مورد توصیه میکنم  فیلم دلشکسته را حتما ببینید )

-----------------------------------------------------

تاریخ ایران تاکنون ، رویداد های زیادی را در دل خود ثبت کرده است که مهم ترین آنها ۸ سال  جنگ تحمیلی بود که تمام ایرانی ها از جوان و پیر ، در مورد حمله کشور همسایه که با تفکر دولت های غربی صورت گرفت ایستادگی کردند در ۸ سال دفاع مقدس خاطرات زیادی برای ایران و ایرانیان رقم خورد که مهم ترین انها حماسه ی سوم خرداد ماه بود ، باز پس گیری خرمشهر  خونین از دست متجاوزان که شهدای زیادی برای با پس گیری آن دادیم  ، ودستا اورد ان جانبازان بسیاری بود حالا

سالهای زیادی از ان میگذرد  اما حماسه ی فتح خرمشهر  هیچ وقت از اذهان ایرانی ها پاک نمیشود .

نگفتیم جنگ نروید !

عده ای از افراد جامعه که  در ان زمان و الان طعنه میزدند آن زمان میگفتند برای چی به جنگ میروید ؟ پس از جنگ هم میگویند: نگفتیم ، جنگ نروید ، دیدید چه بلایی سر خودتان اوردید !

پرسش این است ؟

آنهایی که الان در بهترین شرایط مالی و امنیتی زندگی میکنند ، هیچ گاه از خودشان پرسیده اند که این زندگی آرمانی در ایران چگونه به وجود آمده است ؟ 

ارزشهای اوایل انقلاب و حنگ چرا اغلب به ضد ارزش تبدیل شده است ؟

نگذاریم پیشکسوتان جانباز جنگ  در کشمکش های روز مره و .........

فراموش شوند

آرامش  و امنیت  امروز را مدیون  دلاورانی هستیم که  آسمانیند  وما عاجزیم از درک حماسه هایشان  ودر آشفتگی روح و روان بسوی مادیات  وماشینی شدن در شتابیم...

چرا مردان آسمانی که آسایش و امنیت را برای ما به ارمغان گذاشته اند  در تب وتاب جامعه به وادی فراموشی سپرده شده اند و الگوی اکثر جوانان هنزپیشگانی هستند  که  ارز شها ی اسلامی ما را زیر سوال میبرند ؟ قهرمانان واقعی کشورمان چه کسانی هستند ؟

چرا مردان آسمانی را  فراموش کرده ودو دستی به دنیا وخوشی های زود گذرش چسبیده اید ؟

آزادی را چرا فقط در ابتذال میبینید !! دور شدن از ارزش های ناب اسلامی  ما را به کجا میکشاند ؟

پس تکلیف آن همه خونی که برای حفظ این ارزش ها ریخته شد چی میشود ؟ 
 ما به کجا چنین شتابان  میرویم  مجالس  گناه و معصیت و مد و مدپرستی چرا فخر و ارزش شده است ؟

نیاز های عاطفی جوانان چرا با آلودگی های فرهنگ غلط غرب  اغلب هو سو شده است ؟

 آیا روابط سالم و دوستانه غیر شیطانی نمیتواند از این آشفتگی ما را برهاند ؟ 

این هوس شیطانی ُ این غریضه شیطانی چیست  ؟  

که ذهنیت ها را پر کرده  ؟ که بد را از خوب و خوب را از بد نمیتوانیم تشخیص بدهیم ؟

چه بر سر منش اسلامیمان آمده است ؟ 

 چرا پوشش های تنگ و کوتاه و رنگارنگ و مو های  سیخ سیخی چشممان را کور کرده  و ما را از واقعیت ها  دور کرده کهُ  لذت در  نگاه شیطانی عمری کوتاه دارد ُ وچرا  به این مهم نرسیدیم که لذت در تقسیم  شادی های عمیق عاطفی و انتشار انرژی مثبت آری از ابتذال است چرا ........

 چرا دوست داشتن واقعی و قلبی  گناه محسوب میگردد اما ........ چرا از دریچه ی خوبی ها و مهربانی ها ی بی چشم داشت به همه دیگر عشق نورزیم چرا مهربانانه هم دیگه را دوست نداشته باشیم چه بر سر عشق پاک آمده و چرا و هزاران چرای دیگر در ابعاد مختلف اجتماعی بیایید به هم عشق به ورزیم  بی توقع !